سلام

بهار تازه مبارک

گیلان خیلی سبزاست

مطمئنم که سبزتراز بهشت

*

 بهار آمده اما هنـوز تـب دارم

 چه قدرگیج وخرابم چه قدربیمارم

 سیاه سنگ وسه تارسکوت وسردی سال

 سیاه سایه ی من هفت سین غمبارم

 از این شتاب زمین در مدار پوچ زمان

 از این زمانه ی خالی پس از تو بیزارم

 به خواب من نمی آیی؟بخواب تابرسم

 بخواب سر برسـد انتـظار دیـدارم

 بهار آمده اما تو رفـته ای ای کاش

 جوانه ای بشوم تا تـو را نگهـدارم

"من هم آدمم و آدم ها زود هم که فراموش نکنند زود خسته می شوند"

این شعر چندان جدید نیست ولی تازگی ها (یعنی دیشب) سعی کردم که کمی شعرت بشه نمیدونم(مثل همیشه)که بهتر شد یانه؟ ولی بهرحال من دوست میدارمش هر چه قدر هم که به قول یک نفر حق نداشته باشم تا انجا بیایم

*****

نقاش چیره دست خدا یک فرشته بود

از آب وگل تمام جهان را سرشته بود

با دستـهای نازک وبا چشم تیزبین

می آفریـد آدم وحـواو کفرو دین

اما اسیرشد به نگاهی که اشتباه

اورا دچار کرد به شیطان روسیاه

**

روزی که عقل وعلم و یقین راگسسته بود

طرح تورا کشید وچشمت که بسته بود

اما خدا ندید که شیـطان نابه کار

در پشت پلک های قشنگت نشسته بود

**

چشمان تو ردیف خدارا بهم زدند

یا سرنوشت تازه برایم رقم زدند

چشمان تو شبیه غزل ناب ناب ناب

خطی کشید برسر هر ماه و آفتاب

شب را نگاه نافذ تو بر زمین کشید

چشمان ماه روی زمین را دگر ندید

شیطان به پشت پلک شما تا نزول کرد

حوا گذشت از دل آدم افول کرد

سیب گناه و گندم عشقت چه فرق داشت

اورا گرفته بود دوچشم توبرق داشت

**

چشمت نگاه پاک مرا خط کشیدزود

انگاربانگاه دلم او غریبه بود

**

اما خدا دوباره حواسش که جمع شد

از کارهای زشت شما سخت خسته بود

نه این خیانت است تو طاووس نیستی

این کار  تو غرور خداراشـکسته بود

رنگ سیاه ویک قلمو چشم هایتان

این اشتباه فاحش خلقت که بسته بود

یادت باشه من فقط یه پروانه ی نارنجی میخواستم من که ...

*

*

باد بی وقفه می وزد اینجا آسمان هم کبود و تب دار است

بعد تو برگ ها سیاه شدند فصل پاییز بی تو بیمار است

روزها سردسرد می گذرد دست هایم عجیب یخ زده اند

شهردر دست سایه ها مانده اشک در چشم من خبردار است

مادرت گریه می کند هرروز خواهرت هم عبوس تر شده است

عکسمان رفته توی انباری جاش عکس تو روی دیوار است

قفل کردم در اتاقت را ـ بچه های برادرت شرند ـ

از تو تنها کتاب ها ماندند ـ قصه هاشان پس ازتو غم بار است ـ

پدرت چند سال پیر شده تو شبیه دو چشم او بودی

چند روزی است تار می بیند پدرت بی تو سرد و بیماراست

من برایت عجیب دل تنگم بی تو قلبم نمی زند انگار

کاشکی مرگ زودتر برسد زندگی بی تو سخت دشوار است

حالم بداست ازدست همه ی کسانی که هیچ چیزی از شعر نمی فهمن و چه قدر هم زیادن حالم بد است از دست پسرکی که خیلی زود شاعر خوبی شد وحالا دیگر فقط خودش را میبیند یک کره ی زمین ویک ...

از دست همه ی کسانی که اینقدر بزرگ هستند که حرفهایشان... واز دست همه ی بزرگ هایی که سکوت... 

واز دست شعر این سرزمین که اینقدر...

ای کاش...

بگذریم بدی که گفتن ندارد...

ویک غزل مثنوی که خیلی وقت است آمده و...

 عشق تورا به قلب خودم بند می زنم

"گونه به گونه ات که به ترفند می زنم"

 گفتی بخند تا من دل خسته بشکفم

لب را به چشم های تو پیوند می زنم

*

من عاشقم به تو بهتو ای آسمان ترین

آری قسم به سوره ی قرآن قسم به تین

 از اولش مدار زمین اشتباه بود

خورشید بودی وهمه دنیا سیاه بود

 منظومه ی تمام جهان چشم های توست

 آری تو عشقی و همه دنیا برای توست

 ای سبز تر تو از همه اردیبهشت ها

 در دست های توست کلید بهشت ها

*

جادو نکرده ای تو مرا که من اینچنین

تنها به روی ماه تو لبخند می زنم

با من بمان همیشه که وقتی تو نستی

دیوانه سر به دشت و دماوند می زنم

خداحافظ...

دوست داشتم اولین شعری که میذارم این مثنوی باشه

که خیلی هم دوستش دارم 

ببخشید اگه تو انار قبلی هم گذاشته بودمش ویه جورایی تکراری یه

*

مرا تو آفریدی وخودت خدای من شدی

برای این بزهنگی خود تو پیرهن شدی

زبان شعرهای من زبان نقش و غار بود

مرا به شاعرانگی و عاشقی چه کاربود؟

غزل شدند شعرها سپیدها سرود ها

همان زمان که می زدی ورق ورق دل مرا

از آن زمان به خاطرت کمی بزرگترشدم

به گونه هام لب زدی کمی قشنگتر شدم

ازآن زمان زمین منم مدارمن به دورتوست

منم که مشتری شدم تورا ستاره ی نخست

خدا شبیه عشق شد از آن زمان دور دست

که شسته بودم ازخودم به خاطر دل تو دست

 من آفریده ی توام وقلب من به دین توست

بهشت مال دیگران بهشت من زمین توست